Текст 160

ТЕКСТ 160

квачид бхр̣н̇гӣ-гӣтам̇ квачид анила-бхан̇гӣ-ш́иш́ирата̄
квачид валлӣ-ла̄сйам̇ квачид амала-маллӣ-парималах̣
квачид дха̄ра̄-ш́а̄лӣ карака-пхала-па̄лӣ-раса-бхаро
хр̣шӣка̄н̣а̄м̇ вр̣ндам̇ прамадайати вр̣нда̄ванам идам

Перевод

„Дорогой друг, этот лес — Вриндаван — по-разному ублажает наши чувства. Рои шмелей выводят свои нежные песни, легкий ветерок охлаждает лес. В другом месте деревья с лианами изображают танец, цветы маллики источают аромат, а из плодов граната постоянно капает сладкий сок“.

Комментарий

Этот стих из «Видагдха-Мадхавы» (1.31) произносит Господь Кришна, обращаясь к Своему другу-пастушку Мадхумангале.