Текст 73
квачин миш́ра̄ва̄се враджа-пати-сутасйору-вираха̄т
ш́латхач чхрӣ-сандхитва̄д дадхад-адхика-даиргхйам̇ бхуджа-падох̣
лут̣хан бхӯмау ка̄ква̄ викала-викалам̇ гадгада-вача̄
рудан ш́рӣ-гаура̄н̇го хр̣дайа удайан ма̄м̇ мадайати
ш́латхач чхрӣ-сандхитва̄д дадхад-адхика-даиргхйам̇ бхуджа-падох̣
лут̣хан бхӯмау ка̄ква̄ викала-викалам̇ гадгада-вача̄
рудан ш́рӣ-гаура̄н̇го хр̣дайа удайан ма̄м̇ мадайати
Перевод
«Иногда в доме Каши Мишры Шри Чайтанья Махапрабху погружался в глубокую скорбь из-за разлуки с Кришной. Сочленения Его трансцендентного тела расходились, и Его руки и ноги удлинялись. Катаясь по земле, Он издавал горестные возгласы срывающимся голосом и жалобно плакал. Этот образ Шри Чайтаньи Махапрабху, всплывая в моем сердце, сводит меня с ума».
Комментарий
Это четвертый стих из «Гауранга-става-калпаврикши».