Текст 154
антах̣-клеш́а-калан̇кита̄х̣ кила вайам̇ йа̄мо ’дйа йа̄мйа̄м̇ пурӣм̇
на̄йам̇ ван̃чана-сан̃чайа-пран̣айинам̇ ха̄сам̇ татха̄пй уджджхати
асмин сампут̣ите габхӣра-капат̣аир а̄бхӣра-паллӣ-вит̣е
ха̄ медха̄вини ра̄дхике тава катхам̇ према̄ гарӣйа̄н абхӯт
на̄йам̇ ван̃чана-сан̃чайа-пран̣айинам̇ ха̄сам̇ татха̄пй уджджхати
асмин сампут̣ите габхӣра-капат̣аир а̄бхӣра-паллӣ-вит̣е
ха̄ медха̄вини ра̄дхике тава катхам̇ према̄ гарӣйа̄н абхӯт
Перевод
„Пережитые муки так осквернили наши сердца, что мы наверняка попадем в темное царство бога смерти. Но Кришна, несмотря на это, продолжает улыбаться Своей дивной, любящей улыбкой, манящей нас в западню. О Шримати Радхарани, Ты ведь очень умна! Как же могла Ты так влюбиться в этого обманщика и повесу из соседней деревни пастухов?“
Комментарий
Этот стих (Видагдха-Мадхава, 2.37) произносит, обращаясь к Радхарани, другая Ее ближайшая подруга Лалита-сакхи.